روش مرسوم طراحی لرزه ای سازه‌ ها مبتنی بر افزایش ظرفیت سازه است. بر اساس این روش طراحی و ساخت، مقادیر قابل توجهی از شتاب در طبقات تجربه می‌شود که این امر در نهایت، سلب آرامش از ساکنان ساختمان‌ها، آسیب در اجزای قطعات غیرسازه‌ای و تجهیزات و احتمال قطع خدمات ارائه شده از شبکه‌های مختلف را به همراه دارد. بنابراین برای دسته‌ای از سازه‌ها مانند بیمارستان‌ها، نیروگاه‌ها و سازه‌های مهم در مناطق با احتمال وقوع زلزله‌های شدید، روش طراحی براساس سیستم شکل پذیری مناسب نیست. با پیشرفت دانش فنی و تجربه زلزله‌های شدید، ضمن تغییر در فلسفة طراحی سازه‌ها، فناوری‌هایی همچون کنترل لرزه‌ای غیر فعال سازه‌ها به کار گرفته شده است. جداسازی لرزه‌ای نیز با هدف کاستن آسیب لرزه‌ای در طراحی و ساخت سازه‌های با اهمیت زیاد پیشنهاد شده است. به همین منظور گروه «مهندسین مشاور همگون»، طراحی سازه‌ها با سیستم جداساز لرزه‌ای را در دستور کار خود قرار داده است. تصاویر بالا نمونه‌هایی از طراحی و اجرای سیستم جداسازی لرزه‌ای در پروژه‌های بیمارستانی کشور توسط مهندسان این شرکت است.

تکیه ‌گاه سربی لاستیکی

تکیه‌گاه سربی لاستیکی

تکیه‌گاه سربی لاستیکی که به اختصار LRB نیز خوانده می‌شود در حال حاضر رایج‌ترین جدا ساز لرزه‌ای در دنیا است.این تکیه‌گاه متشکل از لایه‌های لاستیک و فولاد است که به صورت یک در میان قرار گرفته‌اند و یک یا چند میله سربی نیز در بین آن وجود دارد. علاوه بر این پیرامون این جداگر لرزه‌ای لایه‌ای محافظ جهت تضمین پایداری محیطی و افزایش مقاومت در برابر حرارت تعبیه شده است. لازم به ذکر است که لایه‌های لاستیکی وظیفه ایجاد ترازی نرم و همچنین بازگرداندن سازه به محل اولیه را دارند و ورقه‌های فولادی نیز سبب افزایش سختی قائم برای تحمل بار فعلی می‌شوند. در شکل زیر قسمت‌های مختلف این نوع جدا ساز نشان داده شده است. با توجه به عملکرد سازه‌ها در حین زلزله در چند دهه اخیر؛ مشاهده شده است که عملکرد اجزای سازه‌ای نقش مهمی در بهره‌برداری سازه بعد از وقوع زلزله دارد. به طور مثال بیمارستانی که باید سطح خدمات رسانی بی‌وقفه را در زلزله فراهم کند نباید دچار خرابی در سقف کاذب با فرو ریختن دیوارهای غیر باربر و یا حتی آسیب رسیدن به اجزای بیمارستانی یا تاسیسات مکانیکی شود. در اینجا جدا سازهای لرزه‌ای با میرا کردن و کاهش انرژی ورودی به سازه تا میزان 80% احتمال وقوع این آسیب را کاهش می‌دهند

تکیه ‌گاه اصطکاکی

تکیه‌ گاه اصطکاکی

این فناوری از صفحات فولاد ضد زنگ و لایه‌های تفلونی (PTFE) تشکیل شده است. صفحات تکیه‌گاه از یکدیگر جدا هستند و در حین زلزله چنانچه نیروی جانبی به میزان اصطکاک ایستایی میان صفحات مجموعه جدا ساز برسد، صفحات جداساز شروع به لغزش بر روی یکدیگر می‌نمایند. به این ترتیب با استفاده از این مکانیزم علاوه بر ایجاد فیوز در سازه و محدود نمودن نیروی ورودی، انرژی جنبشی زلزله نیز واسطه اصطکاک میان صفحات مستهلک خواهد شد.